ریزش کوه در آزادراه تهران – پردیس
چهارم اردیبهشت ماه بود که به دلیل ریزش کوه در کیلومتر شش باند غربی آزادراه تهران – پردیس قبل از تونل یک این آزادراه به صورت موقت مسدود شد و پس از عملیات آواربرداری، بعد از ۲۴ ساعت بازگشایی صورت گرفت و آزادراه زیربار ترافیک رفت
در پی حادثه ریزش کوه در بخشی از مسیر آزادراه تهران – پردیس، معاون شرکت ساخت و توسعه زیربناهای حمل ونقل کشور اعلام کرد که ترانشه ها در این آزادراه و سایر آزادراه ها به طور مرتب بررسی می شوند و جای هیچ گونه نگرانی برای مسافران وجود ندارد و مسیرها ایمن هستند.
معاون ساخت و توسعه آزادراه های شرکت ساخت تصریح کرد: بخشی از خاکی که به شکل آوار وارد جاده شده بود، برداشته شد و بخشی دیگر نیز باید از بالای ترانشه سبک سازی شود. در این بخش موضوعات مختلفی از جمله مباحث زمین شناسی و … اثرگذار است.
دوستی تاکید کرد: بررسی های کارشناسی انجام و مسیر ایمن شده است. تاج های ترانشه ها به طور مداوم بررسی می شوند. جای هیچ گونه نگرانی برای مسافران وجود ندارد. شرکت احداث و پیمانکاران به طور روزانه محورها را بررسی می کنند.
وی بیان کرد: پس از این حادثه بلافاصله همه آزادراه ها را بررسی کردیم و به همه پیمانکاران نیز اعلام کردیم که گزارش ترانشه ها را بررسی خواهیم کرد و به همین منظور می گوییم که آزادراه ها به طور روزانه کنترل می شوند.
به گفته دکتر مهدی زارع، استاد تمام پژوهشگاه بین المللی زلزله شناسی بارندگی های بهاری نخستین عامل تحریک این زمین لغزش بوده است. در دامنه های پرشیب پردیس و جاجرود، نفوذ آب در شکستگی ها و درزه های سنگی، فشار آب منفذی را به طور معنی داری افزایش می دهد و همین عامل، مقاومت برشی لایه های ضعیف را کاهش می دهد. شبکه گسترده گسل ها در این پهنه مانند یک سیستم زهکش طبیعی عمل می کند و در زمان بارندگی حجم زیادی از آب در امتداد آنها جاری می شود؛ پدیده ای که هر سال با شروع بارش ها احتمال ناپایداری را افزایش می دهد.
عامل دوم، عبور گسل ها از محل ترانشه های جاده ای است. احداث آزادراه پردیس با بریدگی های عمیق و رخنمون یافتن لایه های سست، دامنه هایی را که پیش تر در تعادل نسبی بودند در معرض ناپایداری قرار داده است. زارع تأکید می کند که قرار گرفتن محل عبور گسل ها در معرض برش های جاده ای، ناحیه را به «محدوده آماده لغزش» تبدیل کرده است.
سومین عامل، تحریک لرزه ای اخیر است. زمین لرزه ای با بزرگای ۴.۱ که در ۲۸ فروردین در همین پهنه گسله رخ داد، می تواند به عنوان یک عامل کمکی باعث تضعیف تعادل طبیعی دامنه و آماده سازی شرایط برای لغزش روز ۴ اردیبهشت شده باشد؛ این همان فرآیند «پیش تضعیف لرزه ای» است که در بسیاری از زمین لغزش های ثبت شده در کشور مشاهده شده است.
